Van’t weekend zijn we naar de gorilla’s geweest.  Ik heb ondertussen een aantal foto’s online gezet.  ‘t Is zeker de moeite waard om ze te bekijken.  Het was echt supersupersuper mooi in’t bos en met de gorilla’s wil ik geen ambras dus ik zal maar zeggen dat die ook mooi zijn.  (Zijn ze ook hoor, alleen beetje harig).  Maar ‘k heb er jammer genoeg geen 100% van kunnen genieten, want ik zat met diarree.  Jawel, de enige dag dat ik hier in Rwanda met diarree zit is de dag dat ik naar de gorilla’s wandel.  ‘t Was dus constant putjes graven om een kakje in te doen.  gelukkig waren er twee mensen van het Belgisch leger mee en die hadden wc-papier en immodium.  Ideaal dus.  Vanaf nu ben ik fan van’t Belgisch leger.  Zeker omdat ze ons dan ’s avonds ook nog eens een lift hebben gegeven tot in Gatenga.  Heerlijk toch!!!

Hallo daar,

Hier het verslag van mijn stageplaats dat ik voor mijn leergroep heb getypt. Misschien interesseerd het jullie ook…

Officieel doe ik mijn stage in centrum Icyizere. Dit is een psychiatrisch centrum dat zowel ambulant als residentieel werkt, zonder specifieke doelgroep. De leeftijden en problematieken zijn hier dan ook nogal uiteenlopend. Zo is er de problematiek van NAH, zitten er veel mensen die aan PTSS leiden, en zijn er ook heel wat personen die last hebben van epilepsie. Epilepsie wordt hier nog gezien als psychiatrisch probleem, en kan uiteraard niet zo goed behandeld worden als in België.

Officieus ben ik echter mijn stage ook aan het doen in centrum Duhinduke (ook wel Saint-Yoseph genaamd). Hier werk ik met jongens tussen de 16 en de 26 jaar die een drugsprobleem en meestal bijkomend gedragsprobleem hebben. Veel houdt dat hier echter niet in: een cannabisverslaving en iets wat we in België “puberteit” zouden noemen. Ik heb hier zelf nog niets problematisch meegemaakt. Hun levensverhalen zijn echter wel aangetast door de genocide, maar dit is bij de meerderheid van de Rwandezen het geval.

Toch leer ik hier voor mezelf wel dingen bij. Zo heb ik hier een expressiebundel gemaakt, waarin de jongeren rond bepaalde thema’s kunnen tekenen of schrijven. Achteraf hielden we hier een klein gesprekje over om zoo ok te leren verwoorden wat er door hen heen gaat.

Dit idée is bij mij opgekomen nadat hier twee weken een ergotherapeut (Soda) heeft gewerkt, die normaal in een naburig psychiatrisch ziekenhuis werkt en Icyizere in zijn vrije tijd wou helpen. Samen met hem en nog twee andere collega’s heb ik een weekschema gemaakt met allerlei activiteiten zoals creatieve therapie, kledij en juwelen maken, lezen, film kijken, in de tuin werken, wandelen… Jammer genoeg is het material voor deze activiteiten niet aanwezig en is er niemand die mee wil denken over activiteiten die wel mogelijk zijn. Hierdoor is de ergotherapie na twee weken afgeschaft. De coördinato van Icyizere en Duhinduke had ons echter wel materiaal beloofd. Maar deze coordinator (dokter Eva) zorgt wel voor meer problemen. Zo denkt ze bijvoorbeeld helemaal niet aan reïntetegratie van de jongeren in de samenleving (wat officieel wel een doel is), maar wil ze de jongeren bij zich houden. Bijgevolg zitten hier ook een aantal jongeren zonder problemen, maar deze genieten uiteraard van de financiële steun die ze van dokter Eva krijgen. Naar school gaan hoeft niet, want in Saint Yoseph is toch alles wat ze willen. En stoppen met cannabis gebruiken hoeft ook niet, ze worden toch niet gestraft. Zelfs in het centrum blijven hoeft niet, want de poort staat altijd open.

In verband met het officiële doel reïntegratie in de samenleving ben ik voor huisbezoeken aan het pleiten geweest, maar hier is volgens dokter Eva geen geld voor. Om een operatie aan de ogen van een client in Kenya te betalen, is er echter wel geld genoeg.

Op deze manier zal ik hier dus geen problemen oplossen. Dit maakt het werk nogal frusterend. Ik heb bijvoorbeeld eenmalig een therapiesessie gegeven waarmee ik dacht iets bereikt te hebben, maar als de jongere de volgende dag komt zeggen dat dokter Eva samen met hem besproken heeft dat het beter is om niet naar school te gaan, omdat een diploma voor hem toch niet zo belangrijk is, zakt de moed je in de schoenen.

Het belangrijkste project dat ik hier heb gedaan is een soort preventieproject in een naburige middelbare school. Ik heb in 4 klassen 5 lessen gegeven in verband met drugs: algemeen, alcohol, tabak, cannabis en een evaluatiespel. Ik heb mij tot deze drugs beperkt omdat deze in Saint-Patrick (de middelbare school) het grootste probleem vormen. Het begin van de les bestond telkens uit een informatief deel om daarna aft e sluiten met een interactief deel. Voor deze lessen heb ik gezocht naar informatie over druggebruik in Afrika, maar op internet is dit niet te vinden. Daarom heb ik gebruik gemaakt van technieken die in Europa evidence-based zijn.

Verder heb ik hier heel variable dingen gedaan, wat welt of is. Bv.:

- Heb ik een informatiebundel ontworpen die zal gebruikt worden in het project “batter contre les drogues en Ruanda”

- ben ik naar enkele supervisies geweest (= bijeenkomst van allerlei instituties waarvan er één een case-study presenteerd)

- heb ik een vorming over HIV bijgewoond (waarvan ik morgen examen heb),

- heb ik op vraag van de cliënten van Icyizere een weekschema ontworpen waarop staat wie er voor hen wanneer beschikbaar is,

- heb ik een intake-gesprek gedaan (zonder vooraf of tijdens dit gesprek hulp te krijgen en in het Frans, waardoor dit een ramp werd),

- heb ik de motoriek van een ambulante cliënte in Icyizere helpen verbeteren,

- speel ik dikwijls een spel dat concentratiebevorderend zou zijn met de jongeren in Duhinduke,

- heb ik instituties in Rwanda bezocht en

- participeer ik zowel aan de cliëntengroep als aan de psycho-educatie groep.

Het ambetante aan deze laatste is dat ze in het Kinyarwanda gegeven worden, zodat ik steeds moet wachten tot ze gedaan zijn om daarna een korte samenvatting in het Frans te krijgen.

Wat me hier verder nog irriteerd is dat niemand iets doet, behalve de therapeuten die af en toe een therapiesessie in het Kinyarwanda geven. Hier kan ik jammer genoeg niet bij zijn wegens de taal en om de cliënten niet te intimideren.

Zelfs Théogène, een Duitser (geboren in Rwanda) die werkt voor een NGO, heeft het werken hier al opgegeven. Doordat alle ideeën (huibezoeken, reglement opstellen, grote vergadering, dagbesteding cliënten…) worden afgeketst door dokter Eva, geeft hij het op en vertrekt hij vervroegd terug naar Duitsland. Zijn hoofdbezigheden op deze moment zijn de weinige documenten van de centra aan mij tonen en uitleggen wat hij al heeft geprobeerd te doen en hoe dat is afgelopen. Deze verhalen zijn best wel schrijnend en ik heb door dat het geen zin heeft moest ik hetzelfde ook nog een keer proberen. Daarom zijn mijn orthopedagogische activiteiten hier tot een minimum beperkt.

Zo, ik hoop dat ik er ben in geslaagd een duidelijk beeld te geven van mijn werk hier,

Zo(e)n uit Rwanda,

Tinne

Om even alle misverstanden de wereld uit te helpen: ik zit er niet even onderdoor. ’t Is niet omdat een zekere Eva uit Duitsland mij blijft irriteren met stomme stoten, dat ik me hier niet amuseer. Maar haar stomme stoten blijven maar aanhouden. Zo heeft ze bijvoorbeeld nu beslist om een van onze jongeren mee naar Duitsland te nemen om hem aan zijn ogen te laten opereren, terwijl er hier in Kigali een zeer gespecialiseerde oogkliniek is. Met zeer gespecialiseerd bedoel ik dat het grootste deel van het personeel in Europa is opgeleid. Dat klinkt misschien nogal etnocentrisch, maar het is ook hoe de Rwandezen het zelf omschrijven.

Maar toch heb ik geen lage dunk meer van het Rwandese onderwijsniveau. Ik bedoel, na het filtersysteem (zie eerdere post) blijven er waarschijnlijk enkel nog de slimmere mensen over. Dus het niveau van hun laatste jaren is misschien wel hoger of gelijk aan ons gemiddelde niveau. (Laten we dit niet ophemelen en blij zijn dat bij ons IEDEREEN een kans krijgt, onafhankelijk van je IQ…) Maar mijn punt is dat de opleiding geneeskunde hier ook wel niet te onderschatten zal zijn. Op mijn vormingen over HIV krijg ik in ieder geval de indruk dat de kennis hier wel aanwezig is, maar dat er gewoon te weinig steun van de overheid uitkomt, waardoor de geneesmiddelen die wij gebruiken hier nog niet voor handen zijn.

Maar ik dwaal af. Ik was dus aan het zeggen dat het hier tof is. Ik denk zelfs dat ik de jongeren op mijn stageplaats nog ga missen. En ik ben echt geboeid geraakt door preventie op school. Volgend semester moeten we twee infodagen doen, en ik denk zelfs dat ik de mijne daarover ga doen. Wie had er nog gedacht dat ik misschien ooit mijn diploma AILO nog ooit ga nodig hebben? (Nee, ik heb mijn plan om volgend jaar nog een jaartje bij te studeren in Antwerpen nog niet opgegeven, maar ik heb nu toch al een noodplan voorhanden. In tijde van economische crisis weet je nooit waarvoor dat handig is).

Dus de stage zit super mee. En de bezoeken die we gisteren aan instellingen hebben gebracht waren ook interessant! En de ligging ervan was ook goed, want we hebben ineens de Wetstraat van Kigali gezien. Wees er maar zeker van dat die heel wat mooier is dan de onze. Ik heb geen foto’s, maar je moet zelf maar eens komen kijken

En misschien kan je dan ineens ook naar de memorial van de genocide gaan kijken. Dat is iets wat we vandaag gedaan hebben. Boeiend en aangrijpend. Twee woorden die eigenlijk de 5 uren die we daar hebben rondgewandeld mooi samenvatten. Op’t einde heb ik nog een lekkere warme melk met honing gedronken en had ik nog een heerlijke koffiekoek om op te peuzelen. We zorgen er in de weekends wel voor dat we onze voedselreserves aanleggen! Zo gaan we sewwes ook nog pizza eten. MMMM, wees maar zeker dat we er naar uitkijken na al die dagen van patat, banaan en bonen…

En morgen gaan we nog een keer terug naar het Kivu-meer. Het was vorig weekend zo zalig, dat we het aanbod van Guido (een italiaan die hier werkt straks ook mee pizza gaat eten) niet konden afslaan. Ook al moet ik eigenlijk een beetje aan mijn spel werken, dat ik heb gemaakt om mijn sensibiliseringslessen een beetje boeiender te maken. Maar die uren haal ik nog wel in, we krijgen niet elke dag de kans om naar Kibuye te gaan. Kibuye is een plaats aan het kivu-meer waar het iets minder toeristisch is dan in Gisenye (waar we vorig weekend waren), maar het moet naar’t schijnt wel supermooi zijn, met allemaal eilandjes enzo. Wie weet kunnen we dan naar een eilandje zwemmen of een boottochtje doen. Klinkt aanlokkelijk he? Zeker als je nu in België kou aan het lijden bent, waarschijnlijk…

- Hoeveel calorieën zitten er in een mier? Als we dan goed  bezig zijn met vasten, mogen de mieren in de thee of in de honing het niet verpesten.

- Europeans said they came to Africa for civilisation, which was in fact nothing less than the europianisation of Africans.  (een van mijn cliënten). En hij had gelijk.  Het is hier echt ni gemaakt voor een samenleving als de onze.  Al die heuvels hier maken het onmogelijk dat iedereen in een welvaartsmaatschappij, zoals dat in Europa noemt, zou leven.  Er is gewoon geen plaats om een normale stad te bouwen op die heuvels hier, laat staan da je een industrieterein begint.  En iedereen die het “beter” wil hebben trekt naar Kigali zodat het hier overbevolkt graakt.  Het klimaat maakt dat iedereen op straat leeft, wat het verkeer, dat al zo’n chaos is, er niet simpeler op maakt.  En iedereen wil zo graag naar het beloofde land dat Europa noemt, niemand beseft in wat voor miserie ze daar gaan terecht komen.  Ik snap echt niet waar wij in de tijd van de kolonisatie met onze gedachten zaten… domme Europeanen!

- chaos heerst: ook in mijn lessen waarin leerlingen van andere klassen participeren en mijn eigen leerlingen ontsnappen om wat te gaan vechten.  ‘t Is net mijn dood niet geworden.

- Als godsdienst de opium van het volk is, waarom heb ik dan een probleem? (een van de cliënten).  En da begin je je idd gaan af te vragen als je weet dat er hier elk uur wel een mis is.  En de kerken zitten nog steeds vol ook.  Over katholicisme gesproken…

- Het Kivu-meer is mooi, maar de warmwaterbronnen bestaan daar niet.  Hoewel het Kivu-meer wel aangenamer is van temperatuur dan de Noordzee.

- Ik vind het tof dat gisteren iedereen heeft helpen kleuren aan mijn spelbord

- Is dat de haven??? Dat zijn 3 boten! (aan het Kivu-meer)

- Allelujah! (in alle kerken hier… wel duusd keer per dag)

- We zijn ons al aan het aanpassen: we hebben ook honger.

- Ik weet niet hoe het hier met de administratie zit, maar die moet hier toch ook bestaan? (Madagascar)… en wij herkennen ons er in

- Een kater is datgene waardoor je zegt “ik drink nooit meer”, maar het het volgende weekend toch weer doet (in de sensibiliseringsles)

- Ik heb hier geleerd op het minste te hopen en daar dan al gelukkig mee te zijn.  Zo overleven de Afrikanen dus ook.

-Zelfs de muziek ga hier traag.  En al de rest ook: een uur wachten in Ndera tot de vorming begint of een uur wachten op je eten is echt niet uitzonderlijk.

-Gaat het nog door? – ja Gaat het nog door? -ja Gaat het nog door?  -ja…. tot de volgende dag dus, als je helemaal klaar bent om te vertrekken.

- Op’t einde ga ik nog zeggen da ik het ga missen…

‘k Weet eigenlijk niet wat ik nog te vertellen heb. Ellen is zat geweest en heeft moeten kotsen, terwijl ik een nacht met diarree heb gezeten… maar met die pipi-kaka verhalen maak ik me niet echt populair op deze blog waarschijnlijk.

Ander verhaaltje verzinnen… Euh, we zijn zaterdag uitgeweest. Maar da kan ik ook in weinig woorden samenvatten. Zitten kaartspelen in een discotheek. We durfden ons namelijk niet op de dansvloer te wagen. De westerse gewoonte om alleen of met vrienden te dansen wordt hier niet gevolgd, en in handtastelijke mensen hadden we geen zin.

Mja, misschien eens even vertellen hoe een doordeweekse dag er tegenwoordig uitziet? Het is in ieder geval al beter dan vorige week. We worden om half vijf wakker van de muzelman en vallen daarna terug in slaap. Om half 8 staan we op, waarna we onze boterhammen roosteren om het brood wat lekkerder te maken. Om 9 uur ben ik meestal op mijn stageplaats, tenzij ik eerst naar Saint-patrick mag gaan vertellen over drugs. Ik spring eerst in Icyizere binnen om daar dag na dag te ontdekken dat het daar saai is. Ik maak een kort gesprekje met de eerste die ik daar tegen kom en vertrek naar Saint-Yoseph. Daar zijn meestal nog geen jongeren, dus maak ik een babbel met een collega of werk ik aan de projecten die ik op pc begonnen ben. Tot het tijd is om weer aan mijn drugspreventieproject te beginnen in Saint—Patrick. Da project is elke dag behalve dinsdag en vrijdag (hoewel die uren regelmatig wisselen). ’s Middags ga ik in Icyizere eten of constateer ik tot mijn grote vreugde dat ik het eten net gemist heb. Mijn namiddagen worden voornamelijk gevuld met de jongeren van Saint-Yoseph bezig te houden met een soort tekenboek, en daar gesprekjes over doe die ze hier therapie noemen.

Maar er zijn nog uitzonderlijke gevallen. Zo is er dinsdags patiëntengroep, donderdags psycho-educatie en woensdag gaan we naar een soort congres in Ndera. En regelmatig gebeurt er iets dat er andere dagen niet gebeurt. Eigenlijk ziet mijn stageschema er elke dag anders uit, dus is het vergeefse moeite om hier een gemiddelde dag te beschrijven. Hoofdactiviteiten blijven mijn jongeren in Saint-Yoseph, , en mijn sensibiliseringsproject in Saint-Patrick. Toch twee dingen die ik graag doe.

Behalve dan gistre toen het eerste jaar de klas begon af te breken. ‘k Had ze echt niet meer in de hand, en voelde me redelijk gefaald als leerkracht. Maar daar kwam al snel verandering in, want toen ik mijn tweede les gistre moest geve, bleke die leerlingen de klas omgetoverd te hebbe tot stort, en waren er nog maar 7 van de 30 over. (De rest is een half uur later binnengekomen). Wat mijn ego daarna nog streelde was dat de leerlingen van het vijfde jaar (die mijn les niet meer krijgen) naar een uitgetypte versie kwamen vragen.

En mijn inspanningen die ik met de jongeren in Saint-Yoseph doe, worden ook niet beloond. Integendeel, dokter Eva weet de jongeren te motiveren om toch maar niet naar school te gaan en al zeker niet te gaan werken. ’t Is verschrikkelijk. Doet ge zo veel moeit en maakt een stomme Duitse alles kapot waar je wil aan beginnen. Om een burn-out te krijgen nog voor ik als orthopedagoog aan de slag ben.

Hallo’tjes,

‘k ga nog eens een berichtje typen want dat is nogal lang geleden.  Internet werkt weer niet, maar ik post dit later nog wel een keer. 

 

Op mijn stage is het nog steeds niet superinteressant, hoewel ik vrijdag wel een therapiesessie heb gegeven waar ik trots op was.  Jammer genoeg weet je sowieso dat het niet wordt verder gezet.  En effect heeft het ook niet gehad, want drie van de jongeren zijn dit weekend betrapt op cannabisgebruik in de instelling.  En consequenties bestaan er daar niet voor, volgens dokter Eva kunnen zo’n incidentjes gebeuren en zal het wel overwaaien….Hoe denk je nu in godsnaam jongeren te doen afkicken zonder controle in een gebouw waar ze vrij in en uit kunnen lopen wanneer ze willen?  Ik snap het hier toch niet zanne.

 

Wat ik wel snap is het Rwandese schoolsysteem.  Foraha heeft het mij vandaag haarfijn uitgelegd.  Het is hier een echte afvalrace.  In het zesde leerjaar moet je een examen doen als je naar het middelbaar wil.  Als je het gemiddelde haalt en er zijn genoeg plaatsen in de scholen, dan mag je verder studeren.  In het derde middelbaar is er een examen met hetzelfde systeem, dus valt er weer de helft af.  Dan kiezen ze hun richting en in’t zesde middelbaar is er weer een examen.  Voor sommige richtingen krijg je dan een diploma, voor andere richtingen krijg je een beurs voor de universiteit.  En de pechvogels die het gemiddelde niet hebben vallen af, helemaal op de valreep.  Als je naar de universiteit kan, hangt het af van het deel waarop je het hoogste scoort welke richting je gaat doen.  Van vrije schoolkeuze is dus geen sprake.  Oké, je mag je richting weigeren, maar dan mag je niet naar de universiteit en ben je ook een lekker visje voor de haaien.  (Lekkerder als dat van Delphine waar een vlieg uit kroop)

Nu zijn de meeste richtingen op de universiteit 4 jaar (behalve enkelen zoals journalistiek dat 6 jaar is, met als hoofdvak “politicologie” (ahum, in een dictatuur??)).  Ze willen echter overschakelen op het Oost-Afrikaans systeem zoals de voortrekkende landen als Tanzania en Kenya gebruiken.  Hierdoor worden de richtingen in drie jaar gegeven. En denk maar niet dat ze het doen zoals wij ons bama- systeem hebben ingepland.  Nee hoor, de tweede jaars moeten terug naar het eerste, alles opnieuw doen.

Ook het krijgen van een beurs wordt vervangen.door het verlenen van een lening aan de armsten.  Dus, vriendjespolitiek.  En ongelooflijk gedetailleerde formulieren (hoeveel stilo’s heb jij?).

 

En nu ga ik eten, want ’s middags krijgen we hier naar ons voeten dat we niet genoeg eten.  We steken het op “Westerse gewoonten”, maar dat we hier alle kasten doorzoeken op zoek naar eten (meer bepaald de heerlijke beignets!) wanneer we aankomen is natuurlijk wel veelzeggend J

Hoi,

 

’t is weer een tijdje geleden dat ik een berichtje heb gepost.  Dat komt in de eerste plaats omdat het hier nogal saai is, langs de andere kant omdat internet het dikwijls niet doet.  Ik ben ongelooflijk jaloers op iedereen die nu in Leuven en Gent zich aan’t amuseren is.  Ik wil dat ook!  Maar zo ben ik zeker, iemand die altijd alles wilt.  En ik mag niet klagen, we zijn gisteren met ons vijf op café geweest en het was nog wel fijn.  Vooral achteraf, toen de anderen hun fles van 65cl (en 5,5%) hadden uitgedronken en naar toilet moesten.  In het café zelf was er enkel een Franse toilet zonder licht.  Niemand die zich geroepen voelde hier te gaan plassen.  Wij dus in sneltempo terug naar ons huisje.  Of dat was toch de bedoeling.  We waren even vergeten dat de poorten ’s nachts vast gaan en dat we elke keer op de bewaker moesten wachten om deze te openen.  Hilarisch… zo 3 zatte meisjes die dringend moeten plassen (en dan zelf niet moeten )

 

De stagedagen worden daarentegen wel steeds saaier.  Blijkt dat er maar 2 van mijn jongeren een probleem hebben, maar dat de rest van dokter Eva gewoon daar mag blijven.  Veel bijleren doe ik hier niet, buiten dan het feit dat alles in België supergoed georganiseerd is.  Gelukkig mag ik morgen op supervisie in Ndera, het hospitaal waar alle psychiatrische kennis bij elkaar zit.  De besprekingen daar zijn nog wel boeiend.  En op zich zijn de jongeren nog tof.  Ze leren mij hiphoppen, waar ze zelf geweldig in zijn, en we spelen veel gezelschapsspelletjes.

 

En ook de weekends zijn geweldig.  Zo zijn we dit weekend bijvoorbeeld naar Kigali geweest.  We wilden ons nog eens goed laten gaan, dus hebben maar onmiddellijk een hotelletje gezocht om ’s nachts te overnachten.  Bij de eerste twee hotelletjes die we in onze toeristische gids gevonden hadden, hadden we echter geen geluk… vol.  Ze hebben ons doorverwezen naar het goedkoopste hotelletje van de stad.  Daar zijn we echter niet geraakt.  Vermits ik honger had, en we al in het aards paradijs (een supermarkt met Europese producten) gepasseerd worden, deed ik mijn cornflakes open.  Helaas vergat ik even dat de gemiddelde Rwandees armer is dan ik, en dat de allerarmsten hier honger lijden.  En net die mensen kwamen we tegen. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik “overvallen” werd, en dat enkel voor cornflakes.  Ik had niet veel zin in een tweede duw, dus heb ik hem maar onmiddellijk afgegeven.  (We zijn uiteraard niet in dat hotel gaan slapen en hebben een ander gevonden).

 

Gevolg: ik bleef honger hebben.  Dan maar even die toeristische gids openen en meteen het chiqueste hotel eruit pakken.  Voor 20 euro hebben we een heeeeeerlijke vijfgangenmenu gegeten.  Een vissoepje, een voorgerechtje met onder andere champignonnetjes en look, een visfilletje als hoofdgerecht en om te eindigen nog een heleboel huisgemaakte gebakjes.  En dat op het dakterras van een van de duurste hotels van Kigali, met bijgevolg een prachtig uitzicht.  Genoten dat we daarvan hebben!  Of Ellen en ik in ieder geval.  Delphine vond het ook lekker, maar zij was ziek geworden van de “thee” (melk met kruiden) die we ervoor nog gedronken hadden.  Daardoor konden we ook niet uitgaan en zijn we in hotel Mille Collin (hetzelfde hotel dan waar we gegeten hadden) iets gaan drinken.  Er was een tof en kwaliteitsvol muziekgroepje dat de boel daar wat opvrolijkte en we hebben toch nog van onze avond genoten!

Ik heb ondertussen gevonden waarom mijn kaartspel aan het meer zo grappig was.  De jongens hadden mij verkeerde regels wijsgemaakt.  Toen ik dat spel vandaag op mijn stageplaats opnieuw speelde, werden mijn groepsgenootjes kwaad op mij.  Ik zou de punten zomaar weggeven.  Maar toen ik vroeg om het spel nog een keer uit te leggen kreeg ik als antwoord dat er niet achter de kaarten gepraat mocht worden…. tenzij in Kinyarwanda blijkbaar.  Zucht…  En met de zon en de maandelijkse pijnen erbij voeld ik me helemaal miserabel.  En niks om mij af te leiden.  Théogène had verlof, dus er werd niet gewerkt.  Een hele namiddag spelletjes spelen, met mensen die jou taal niet spreken.  Eenzaam, zo voel je je dan.

Vandaag was echter geweldig!  Ik ben begonnen aan een sensibiliseringsproject in Saint Patrick, een secundaire school.  Ik was er enkele minuten te vroeg dus moest nog even wachten bij de tuchtmeester.  ‘t Is echt grappig wat voor preken leerlingen hier krijgen:  “Ze zouden je in de gevangenis moeten steken, of op z’n minst in een heropvoedingsproject…” tegen iemand die gespijbeld had.  Dat zou in België eens het geval moeten zijn, die leerkracht wordt in zijn gezicht uitgelachen (denken we aan Steensens…)

‘k Heb daar verder nog mijn twee lessen gegeven en de jongeren waren enthousiast.  ‘t Was tof om te doen ook.  Daarna was het psycho-educatie in de instelling en mocht ik meevolgen op de Franse papieren.  Toen dat afgelopen was kwam Théogène mij vertellen dat er fameuze discussie was geweest over mijn sensibiliseringsproject.  Dokter Eva vindt dat ik mij tot haar centrum moet beperken qua stageplaats, Théogène vindt dat ik recht heb op een orthopedagogische stage.  Dus was er een compromis gekomen.  We zouden gaan samen zitten met Beniface erbij en kijken wat het centrum mij te bieden heeft.  Nu zijn mij een hele hoop beloftes gedaan zoals: mee op huisbezoek, de psycho-educatie mogen geven, een praatgroepje oprichten met de jonge druggebruikers, elke week naar Ndera om een casus te bespreken, een heleboel instellingen bezoeken… zolang ik maar niet naar die school ga. ‘k Moet nu zelf een schema voorstellen en ‘k ga toch proberen mijn project te kunnen verderzetten.  ‘t Zou heel heel heel geweldig zijn moest ik ALLES kunnen doen, maar zelfs met de helft ga ik al tevreden zijn .

Duimen he!!

’t Is hier de witte tegen de zwarte en wij zijn de witte…

Hier ben ik weer, vol met nieuwe energie want de voorbije dagen waren superfijn! We zijn vrijdagnamiddag naar het meer Muhaze vertrokken met eindejaarsstudenten. Met z’n allen in een minibusje, ja gezééééélig… of toch niet. Roepen dat die Afrikanen kunnen (maar hoe waren we zelf in het zesde middelbaar?). Maar het ergste moest nog komen: de modderweggetjes. Modder blijkt dus echt de Afrikaanse sneeuw te zijn. Schuiven dat dat deed, enorm! En dat in een afdeling naar het meer… Spannend: zouden we met bus en al in het meer vallen of niet? Uiteindelijk zijn we moeten uitstappen om te duwen omdat het busje was vast gereden. Juist ja, in de gietende regen.

De volgende dag werden we om 6 uur gewekt door nieuwe zonnestralen. Door deze natuurlijke belichting hebben we ons in het uitzicht kunnen wentelen als in een donzen dekentje. Héérlijk! Een pracht van een terrein dat die Don Bosco paters daar hebben. Het meer, waarop we relaxed konden waterfietsen (de blauwe plekken op je rug die je van de stoeltjes kreeg, moet je er wel bijnemen), veel gezelschapsspelletjes om in het zonnetje te spelen, enkele mooie beestjes om ons gezelschap te houden…Machtig! En lekkere biologische producten! De hemel op aarde bestaat dus echt. De melk rechtstreeks uit de koe, het fruit net van de boom geplukt, de honing uit de bijennest gehaald, mmmmmm… In ruil werd ons enkel gevraagd naar de mis te gaan en de jongens een beetje te entertainen..

Dat laatste bleek echter irritanter dan verwacht. Bleek dat de jongens niks liever wilde dan met ons op de foto te staan. Of met ons een spelletje wilden spelen, maar Frans spreken, dat was te veel gevraagd. Dus moest ik maar raden hoe het spelletje ging. Een wist te zeggen dat je zoveel mogelijk slagen moest halen met de kaarten dus deed ik dat. Maar elke keer ik een kaart speelde en een slag haalde had ik het gevoel dat ze mij begonnen gaan uit te lachen. Ook in hun eigen kaarten kijken was er niet bij, zolang ze die van mij allemaal maar gezien hadden. En weeral jongens die een “privé-gesprekje” vroegen. Zucht, wij zijn enkel blank, dat is geen misdaad.

En als het nog leuker kan dan een weekendje aan het meer, dan moet je naar het Nationaal Park Akagera gaan. En dat is precies wat wij maandag deden J. Al vroeg stonden wij op zodat we om half 7 konden vertrekken om olifanten te gaan zoeken. We hebben achter elke boom gekeken, maar ze niet gevonden. Hoe zo’n beest zich kan verstoppen is ons een raadsel. Wat we wel vonden zijn: twee soorten apen, een soort everzwijnen, een paar soorten ooievaars (ja, daar bestaan soorten van), véél nijlpaarden, visarenden (màchtige beesten), reebokken, antilopen, de paardantiloop (hééél zeldzaam, een pater die er minstens elke maand komt zegt dat hij hem ongeveer een keer op de drie jaar ziet), een giraf, oreki’s, gazellen, waterbok, een krokodil,…. Maar het meest spectaculaire was toch toen we onder de middag even zonder begeleiding wandelen waren. Opeens stonden we oog in oog met een solitaire buffel. Blijkt dat die beesten gevaarlijk zijn als ze niet in groep zijn. Gelukkig hebben wij eens gegromd naar dat beest en heeft hij het op een lopen gezet. Het had erger gekund!

Vandaag begon mijn stage al om 8 uur.  Daardoor mocht ik voor het eerst alleen op pad.  Spannend zo wel, tussen al die arme Afrikaantjes.  Gelukkig helpt onze gemeente ze een beetje vooruit.  Althans, dat veronderstel ik toch als ik mensen zie met een T-shirt van dienstencentrum Westerlo en café de Fox.

Toen ik aankwam begonnen we met het gebed, en daarna was het ochtendvergadering.  Dan volgden de grupo formation.  Psycho-educatie over drugs en alcohol.  Deze zelfde les mag ik maandag waarschijnlijk in het middelbaar gaan geven.  In de namiddag mocht ik mee de overste naar huis gaan brengen.  Jippie, hij woonde in een wijk in Kigali.  Nu heb ik intussen ook een stukje van de hoofdstad gezien en het voetbalstadion, het basketbalstadion, het volleybalstadion en het stadion voor gehandicaptensport.

Daarna wachtte mij de tweede grootste verrassing van de dag:  een intake-gesprek.  Ik die dacht dat de mensen mij hier zoude helpen, vergeet het maar.  Daar zat ik dan, met een cliënt die maar even goed Frans spreekt als mij en zonder gegevens.  En als dat nog niet genoeg was, mocht ik er achteraf verslag over schrijven… op een blanco blad.

Maar ondertussen zit de aandachtige lezer zich af te vragen wat dan wel de grootste verrassing was.  Wel, die kwamen we tegen op terugweg:  een losgeslagen koe.  Iedereen in die smalle weggetjes maar opzij springen… en toen ze kwam teruggestormd nog een keer   Wat een avontuur